Агар ин бача намебуд, ки тасодуфан дар соҳили хилват бо онҳо вохӯрдааст, онҳо ба молидани бадани якдигар ва рухсораҳояшон низ шурӯъ мекарданд. Онҳо дар табъи бозича буданд. Ва бача зуд фаҳмид, ки ӯ дар бораи гузошта шудан аст, бинобар ин ӯ дарҳол шимашро фуровард. Мо маҷбур шудем, ки барзаговро аз шохаш гирем ва чӯҷаҳо ба макидани дик шурӯъ карданд. Духтараки қаҳваранг ба назарам аз байни се нафар шармгинтар менамуд, аммо калчаш бартарӣ дошт. Аз ин рӯ, вай фикр накарда аз ҷо бархост. Ва боқимондаи дӯстони ман танҳо об рехтанд. ))
Ҳар як мард дер ё зуд мехоҳад ҷасади худро дар мақъад чӯҷа часпонад. Ва як бор кӯшиш кард, ӯ ҳеҷ гоҳ аз он даст намекашад. Бубинед, бача ҳатто хари духтаронро лесид, то онҳоро даргиронад ва эҳсоси онҳоро бадтар кунад. Албатта, иваз кардани ғарқ кардани болти ӯ дар байни харкурра ва даҳон боиси садо ва лангу дар тӯбҳо мегардад. Ва дар он ҷо ва дар он ҷо шумо мехоҳед, ки ба қадри имкон амиқтар ворид кунед. Ҳамин тавр, фоҳишаҳое, ки дар хар медиҳанд, бештар аз ҷониби нисфи мардони ҷомеа талабот доранд. Аз ин рӯ, ман БАРОИ ин гуна фароғати байни дӯстдорон ҳастам.
Ман ҳам мехоҳам, ки касеро ситонам